Jak każdy z nas mam kilku znajomych i przyjaciółkę. Przeżyłam piękne przyjaźnie, ale z czasem albo sama uświadomiłam sobie, ze to jednak to nie jest dla mnie dobre, albo jakoś samo czas sprawił, że kontakt się urwał. Żyłam również w toksycznej przyjaźni. Według mnie przyjaciel powinien być oparciem i zarówno dawać jak i brać. Dawać i brać w sensie oczekiwania pomocy. Jeden z przyjaciółek która była mi najbliższą osobą ciągle oczekiwała tylko i wyłącznie pomocy ode mnie. Kiedy ja jej potrzebowałam zdawkowo mnie spławiała. Trwałam w tej przyjaźni 13 lat. Tak naprawdę bałam się, że już nigdy nie będę miała przyjaciółki chociażby takiej jak ona. Wiadomo przeżyłyśmy wiele super chwil razem, których zdecydowanie nie żałuję i będę je zawsze wspominać, ale jednak lepiej jak się z niej wyrwałam. Kolejna taka przyjaźń to z osobą, która zawsze była we wszystkich najlepsza. Była tą ładniejszą, tą która podobała się chłopakom, tą która zawsze była w centrum uwagi, a ja w jej cieniu. A tak naprawdę to dzięki mnie poznawała tych wszystkich kolesi . Jest wiele rodzajów przyjaźni, trzeba umieć je rozpoznawać i nie tkwić w takich toksycznych, w których nie czujemy się swobodnie, nie możemy być sobą. W przyjaźni najważniejsze jest wzajemne zaufanie, szanowanie, nie udawanie kogoś innego. Mam, taką jedną prawdziwą przyjaciółkę, przy której mogę być sobą, jesteśmy bardzo podobne, zawsze chętnie spędzam z nią czas. Mimo, że mieszka daleko ode mnie to za każdym razem jak się widzimy nie możemy się rozstać. Mogę zdecydowanie powiedzieć, że jest moją siostrą.
